ἀφίημι

Αρχαία ελληνικά (grc)

Αρχικοί χρόνοι	Φωνή Eνεργητική	Φωνή Μέση & Παθητική
Ενεστώτας	ἀφίημι	ἀφίεμαι
Παρατατικός	ἀφίην	ἀφιέμην
Μέλλοντας	ἀφήσω	ἀφήσομαι & ἀφεθήσομαι
Αόριστος	ἀφῆκα	ἀφηκάμην & ἀφείμην & ἀφείθην
Παρακείμενος	ἀφεῖκα	ἀφεῖμαι
Υπερσυντέλικος	ἀφείκειν	ἀφείμην
Συντελ.Μέλλ.	-	-

Ετυμολογία

ἀφίημι < ἀπό + ἵημι

Ρήμα

ἀφίημι

Κλίση

Ενεργητικός Ενεστώτας
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφίημι	ἀφιῶ	ἀφιείην	-
σύ	ἀφίης (& ἀφιεῖς)	ἀφιῇς	ἀφιείης	ἀφίει
οὗτος	ἀφίησι	ἀφιῇ	ἀφιείη	ἀφιέτω
ἡμεῖς	ἀφίεμεν	ἀφιῶμεν	ἀφιείημεν/ἀφιεῖμεν	-
ὑμεῖς	ἀφίετε	ἀφιῆτε	ἀφιείητε/ἀφιεῖτε	ἀφίετε
οὗτοι	ἀφιᾶσι(ν)	ἀφιῶσι(ν)	ἀφιείησαν/ἀφιεῖεν	ἀφιέντων / ἀφιέτωσαν
ονοματικοί τύποι	απαρέμφατο	μετοχή
ονοματικοί τύποι	ἀφιέναι	ἀφιείς (γεν. ἀφιέντος)	ἀφιεῖσα	ἀφιέν

Ενεργητικός Παρατατικός
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφίην	-	-	-
σύ	ἀφίεις	-	-	-
οὖτος	ἀφίει	-	-	-
ἡμεῖς	ἀφίεμεν	-	-	-
ὑμεῖς	ἀφίετε	-	-	-
οὗτοι	ἀφίεσαν	-	-	-

Ενεργητικός Μέλλοντας
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφήσω	-	ἀφήσοιμι	-
σύ	ἀφήσεις	-	ἀφήσοις	-
οὗτος	ἀφήσει	-	ἀφήσοι	-
ἡμεῖς	ἀφήσομεν	-	ἀφήσοιμεν	-
ὑμεῖς	ἀφήσετε	-	ἀφήσοιτε	-
οὗτοι	ἀφήσουσι(ν)	-	ἀφήσοιεν	-
ονοματικοί τύποι	απαρέμφατο	μετοχή
ονοματικοί τύποι	ἀφήσειν	ἀφήσων	ἀφήσουσα	ἀφῆσον

Ενεργητικός Αόριστος α'
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφῆκα	ἀφήκω	ἀφήκαιμι	-
σύ	ἀφῆκας	ἀφήκῃς	ἀφήκαις / ἀφήκειας	ἀφῆκον
οὗτος	ἀφῆκε	ἀφήκῃ	ἀφήκαι / ἀφήκειεν	ἀφηκάτω
ἡμεῖς	ἀφήκαμεν	ἀφήκωμεν	ἀφήκαιμεν	-
ὑμεῖς	ἀφήκατε	ἀφήκητε	ἀφήκαιτε	ἀφήκατε
οὗτοι	ἀφῆκαν	ἀφήκωσι(ν)	ἀφήκαιεν / ἀφήκειαν	ἀφηκάντων / ἀφηκάτωσαν
ονοματικοί τύποι	απαρέμφατο	μετοχή
ονοματικοί τύποι	ἀφῆκαι	ἀφήκας	ἀφήκασα	ἀφῆκαν

Ενεργητικός Παρακείμενος
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφεῖκα	ἀφείκω / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός ὦ	ἀφείκοιμι / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός εἴην	-
σύ	ἀφεῖκας	ἀφείκῃς / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός ᾖς	ἀφείκοις / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός εἴης	ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός ἴσθι
οὗτος	ἀφεῖκε	ἀφείκῃ / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός ᾖ	ἀφείκοι / ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός εἴη	ἀφεικώς, ἀφεικυῖα, ἀφεικός ἔστω
ἡμεῖς	ἀφείκαμεν	ἀφείκωμεν / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα ὦμεν	ἀφείκοιμεν / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα εἴημεν/εἶμεν	-
ὑμεῖς	ἀφείκατε	ἀφείκητε / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα ἦτε	ἀφείκοιτε / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα εἴητε/εἶτε	ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα ἔστε
οὗτοι	ἀφείκασι(ν)	ἀφείκωσι(ν) / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα ὦσι(ν)	ἀφείκοιεν / ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα εἴησαν/εἶεν	ἀφεικότες, ἀφεικυῖαι, ἀφεικότα ἔστων
ονοματικοί τύποι	απαρέμφατο	μετοχή
ονοματικοί τύποι	ἀφεικέναι	ἀφεικώς	ἀφεικυῖα	ἀφεικός

Ενεργητικός Υπερσυντέλικος
προσωπικές εγκλίσεις	οριστική	υποτακτική	ευκτική	προστακτική
ἐγώ	ἀφείκειν	-	-	-
σύ	ἀφείκεις	-	-	-
οὖτος	ἀφείκει	-	-	-
ἡμεῖς	ἀφείκεμεν	-	-	-
ὑμεῖς	ἀφείκετε	-	-	-
οὗτοι	ἀφείκεσαν	-	-	-

Συγγενικά

Σύνθετα