ἀχρήσιμος

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἀχρήσιμος	τὸ	ἀχρήσιμον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀχρησίμου	τοῦ	ἀχρησίμου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀχρησίμῳ	τῷ	ἀχρησίμῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἀχρήσιμον	τὸ	ἀχρήσιμον
κλητική ὦ!		ἀχρήσιμε		ἀχρήσιμον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἀχρήσιμοι	τὰ	ἀχρήσιμᾰ
γενική	τῶν	ἀχρησίμων	τῶν	ἀχρησίμων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀχρησίμοις	τοῖς	ἀχρησίμοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀχρησίμους	τὰ	ἀχρήσιμᾰ
κλητική ὦ!		ἀχρήσιμοι		ἀχρήσιμᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀχρησίμω	τὼ	ἀχρησίμω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀχρησίμοιν	τοῖν	ἀχρησίμοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἀχρήσιμος (ελληνιστική κοινή) < ἀ- στερητικό + χρήσιμος

Επίθετο

ἀχρήσιμος, -ος, -ον (ελληνιστική κοινή)

• άχρηστος, ανώφελος

  ※  2ος/3ος κε αιώνας ⌘ Ωριγένης, Contra Celsum, 1.36 @scaife.perseus

  Ἐπεὶ δ ἅπαξ εἰς τὸν περὶ τῶν προφητῶν ἤλθομεν λόγον, Ἰουδαίοις μὲν, τοῖς πιστεύουσι θείῳ πνεύματι αὐτοὺς λελαληκέναι, οὐ μόνον οὐκ ἔσται ἀχρήσιμα τὰ ἐποισθησόμενα (ἀλλὰ) καὶ τοῖς εὐγνωμονοῦσι δὲ τῶν Ἑλλήνων.

  ≠ αντώνυμα: χρήσιμος

  ≈ συνώνυμα: ἄχρηστος

Πηγές

• ἀχρήσιμος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.