ἄκρα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἄκρᾱ	αἱ	ἆκραι
γενική	τῆς	ἄκρᾱς	τῶν	ἀκρῶν
δοτική	τῇ	ἄκρᾳ	ταῖς	ἄκραις
αιτιατική	τὴν	ἄκρᾱν	τὰς	ἄκρᾱς
κλητική ὦ!		ἄκρᾱ		ἆκραι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἄκρᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἄκραιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'κολλύρα' όπως «χώρα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἄκρα < θηλυκό του ἄκρος

Ουσιαστικό

ἄκρα, -ας θηλυκό

1. κορυφή, άκρη, τελευταία

   ἐπειδὴ δὲ ἡμέρα ἐγένετο Χειρίσοφος μὲν θυσάμενος ἦγε κατὰ τὴν ὁδόν, οἱ δὲ τὸ ὄρος καταλαβόντες κατὰ τὰ ἄκρα ἐπῇσαν.

2. ακρωτήριο, κάβος, αιγιαλός, παράκτια έκταση
3. ακρόπολη

   καὶ ἐρωτώμενοι οἱ ἐκπίπτοντες ἔλεγον ὅτι ἄκρα τέ ἐστιν ἔνδον καὶ οἱ πολέμιοι πολλοί, οἳ παίουσιν ἐκδεδραμηκότες τοὺς ἔνδον ἀνθρώπους.

Άλλες μορφές

• ιωνικός τύπος  ἄκρη

Επίρρημα

ἄκρα

• υπερβολικά, λίαν έξοχα

Παράγωγα

• ἀκράχολος

Κλιτικός τύπος επιθέτου

ἄκρα

1. ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού, θηλυκού γένους του ἄκρος
2. ονομαστική, αιτιατική και κλητική πληθυντικού, ουδέτερου γένους του ἄκρος

Πηγές

• ἄκρα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄκρα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.