ἄνηβος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἄνηβος	τὸ	ἄνηβον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀνήβου	τοῦ	ἀνήβου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀνήβῳ	τῷ	ἀνήβῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἄνηβον	τὸ	ἄνηβον
κλητική ὦ!		ἄνηβε		ἄνηβον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἄνηβοι	τὰ	ἄνηβᾰ
γενική	τῶν	ἀνήβων	τῶν	ἀνήβων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀνήβοις	τοῖς	ἀνήβοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀνήβους	τὰ	ἄνηβᾰ
κλητική ὦ!		ἄνηβοι		ἄνηβᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀνήβω	τὼ	ἀνήβω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀνήβοιν	τοῖν	ἀνήβοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἄνηβος < ἄν- + ἥβ(η) + -ος

Επίθετο

ἄνηβος, -ος, -ον

1. που δεν είναι ακόμη έφηβος, αγένειος

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Πλάτων, Νόμοι, 8, 833c (833c-833d) @scaife.perseus

   καὶ τοῖς μὲν τῶν ἀγενείων τὰ δύο τῶν τριῶν τοῦ μήκους τοῦ δρόμου θήσομεν, τοῖς δὲ παισὶ τὰ τούτων ἡμίσεα, τοξόταις τε καὶ ὁπλίταις ἁμιλλωμένοις, γυναιξὶν δέ, κόραις μὲν ἀνήβοις γυμναῖς στάδιον καὶ δίαυλον καὶ ἐφίππιον καὶ δόλιχον,

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Λυσίας, Κατὰ Ἀλκιβιάδου λειποταξίου, 25 @scaife.perseus

   ἄνηβος ἑταίραν ἔχων, μιμούμενος τοὺς ἑαυτοῦ προγόνους,

   ≠ αντώνυμα: ἔφηβος

2. ο σεξουαλικά ανίκανος

   ※  4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοτέλης, Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν, 7, 1 @scaife.perseus

   Γίνονται δέ τινες ἄνηβοι ἐκ γενετῆς καὶ ἄγονοι διὰ τὸ πηρωθῆναι περὶ τὸν τόπον τὸν γόνιμον· ὁμοίως δὲ καὶ γυναῖκες γίνονται ἄνηβοι ἐκ γενετῆς.

Πηγές

• ἄνηβος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄνηβος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.