ἄνορχος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἄνορχος	τὸ	ἄνορχον
γενική	τοῦ/τῆς	ἀνόρχου	τοῦ	ἀνόρχου
δοτική	τῷ/τῇ	ἀνόρχῳ	τῷ	ἀνόρχῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἄνορχον	τὸ	ἄνορχον
κλητική ὦ!		ἄνορχε		ἄνορχον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἄνορχοι	τὰ	ἄνορχᾰ
γενική	τῶν	ἀνόρχων	τῶν	ἀνόρχων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἀνόρχοις	τοῖς	ἀνόρχοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἀνόρχους	τὰ	ἄνορχᾰ
κλητική ὦ!		ἄνορχοι		ἄνορχᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀνόρχω	τὼ	ἀνόρχω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀνόρχοιν	τοῖν	ἀνόρχοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἄνορχος < ἄν- + ὄρχις

Επίθετο

ἄνορχος, -ος, -ον

1. ευνουχισμένος
2. (για τους καρπούς φοινίκων) που δεν έχουν κουκούτσια

   ※  2/3ος κε αιώνας ⌘ Ἀθήναιος ὁ Nαυκρατίτης, Δειπνοσοφισταί, 14, 66 652a, @scaife.perseus, @el.wikisource

   καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ Φυτῶν οὕτως·
   φοινίκων ἀνόρχων, οὕς τινες εὐνούχους καλοῦσιν, οἱ δ’ ἀπυρήνους.

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη ὄρχις

Πηγές

• ἄνορχος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.