ἄορ

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ἄορ	τὰ	ἄορᾰ
γενική	τοῦ	ἄορος	τῶν	ἀόρων
δοτική	τῷ	ἄορῐ	τοῖς	ἄορσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	ἄορ	τὰ	ἄορᾰ
κλητική ὦ!		ἄορ		ἄορᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἄορε
γεν-δοτ	τοῖν		ἀόροιν
Και αιτιατική πληθυντικού, αρσενικό «τοὺς ἄορας».
3η κλίση, Κατηγορία 'ἄορ' όπως «ἄορ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἄορ < πιθανώς πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂wor < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *h₂wer- όπως και το ἀείρω

Ουσιαστικό

ἄορ ουδέτερο επικός τύπος 

1. (οπλισμός) ξίφος (περασμένο σε ζώνη)

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, 11 (λ. Ἀλκίνου ἀπόλογοι: Νέκυια.), στίχ. 24

   ἐγὼ δ' ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ βόθρον ὄρυξ' ὅσσον τε πυγούσιον ἔνθα καὶ ἔνθα, ἀμφ' αὐτῷ δὲ χοὴν χεόμην πᾶσιν νεκύεσσι, πρῶτα μελικρήτῳ, μετέπειτα δὲ ἡδέϊ οἴνῳ, τὸ τρίτον αὖθ' ὕδατι·

2. (κατ’ επέκταση) όπλο

   ※  3ος πκε αιώνας ⌘ Καλλίμαχος, Ὕμνοι, Ὕμνοι: εἰς Δῆλον, στιχ. 30-35

   ἢ ὡς τὰ πρώτιστα μέγας θεὸς οὔρεα θείνων ἄορι τριγλώχινι, τό οἱ Τελχῖνες ἔτευξαν, νήσους εἰναλίας εἰργάζετο, νέρθε δὲ πάσας ἐκ νεάτων ὤχλισσε καὶ εἰσεκύλισε θαλάσσῃ, καὶ τὰς μὲν κατὰ βυσσόν, ἵν᾽ ἠπείροιο λάθωνται, πρυμνόθεν ἐρρίζωσε;

Άλλες μορφές

• ἆορ

Συγγενικά

• ἀορτή
• ἀορτήρ
• χρυσάορος

Πηγές

• ἄορ - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄορ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.