ἄπιος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἄπιος	αἱ	ἄπιοι
γενική	τῆς	ἀπίου	τῶν	ἀπίων
δοτική	τῇ	ἀπίῳ	ταῖς	ἀπίοις
αιτιατική	τὴν	ἄπιον	τὰς	ἀπίους
κλητική ὦ!		ἄπιε		ἄπιοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀπίω
γεν-δοτ	τοῖν		ἀπίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «κάμινος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία 1

ἄπιος < συγγενές με την αρχαία ελληνική ἄπιον και → λατινική:  pirum (το αχλάδι)

Ουσιαστικό

Ευφορβία η άπιος

ἄπιος, -ου [ᾰ], θηλυκό

1. (δέντρο) η αχλαδιά
2. (φυτό) Ευφορβία η άπιος

   ≈ συνώνυμα:  ἰσχάς, χαμαιράφανος

Ετυμολογία 2

ἄπιος < ἀπό, σχηματισμός παρεμφερής του ἀντίος

Επίθετο

ἄπιος, -η/-α, -ον

• αυτός που βρίσκεται σε απόσταση, που απέχει, μακρινός, απομακρυσμένος

Κλίση

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	ἄπιος	ἡ	ἀπίη & ἀπίᾱ	τὸ	ἄπιον
γενική	τοῦ	ἀπίου	τῆς	ἀπίης & ἀπίᾱς	τοῦ	ἀπίου
δοτική	τῷ	ἀπίῳ	τῇ	ἀπίῃ & ἀπίᾳ	τῷ	ἀπίῳ
αιτιατική	τὸν	ἄπιον	τὴν	ἀπίην & ἀπίᾱν	τὸ	ἄπιον
κλητική ὦ!		ἄπιε		ἀπίη & ἀπίᾱ		ἄπιον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	ἄπιοι	αἱ	ἄπιαι	τὰ	ἄπιᾰ
γενική	τῶν	ἀπίων	τῶν	ἀπίων	τῶν	ἀπίων
δοτική	τοῖς	ἀπίοις	ταῖς	ἀπίαις	τοῖς	ἀπίοις
αιτιατική	τοὺς	ἀπίους	τὰς	ἀπίᾱς	τὰ	ἄπιᾰ
κλητική ὦ!		ἄπιοι		ἄπιαι		ἄπιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἀπίω	τὼ	ἀπίᾱ	τὼ	ἀπίω
γεν-δοτ	τοῖν	ἀπίοιν	τοῖν	ἀπίαιν	τοῖν	ἀπίοιν
Εξαίρεση: Αν και προηγείται φωνήεν ή δίφθογγος, η κατάληξη θηλυκού είναι και -η.
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'λόγιος' όπως «λόγιος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Πηγές

• ἄπιος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄπιος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.