ἄρρην

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
	ἀρρεν-
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἄρρην	τὸ	ἄρρεν
γενική	τοῦ/τῆς	ἄρρενος	τοῦ	ἄρρενος
δοτική	τῷ/τῇ	ἄρρενῐ	τῷ	ἄρρενῐ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἄρρενᾰ	τὸ	ἄρρεν
κλητική ὦ!		ἄρρεν		ἄρρεν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἄρρενες	τὰ	ἄρρενᾰ
γενική	τῶν	ἀρρένων	τῶν	ἀρρένων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἄρρεσῐ(ν)	τοῖς	ἄρρεσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἄρρενᾰς	τὰ	ἄρρενᾰ
κλητική ὦ!		ἄρρενες		ἄρρενᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἄρρενε	τὼ	ἄρρενε
γεν-δοτ	τοῖν	ἀρρένοιν	τοῖν	ἀρρένοιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
3η κλίση, Κατηγορία 'ἄρρην' όπως «ἄρρην» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἄρρην < ἄρσην με … • Η Ετυμολογία χρειάζεται ανάπτυξη με τεκμηρίωση. Μπορείτε να βοηθήσετε;  

Επίθετο

ἄρρην, -ην, -εν

1. αττικός τύπος του ἄρσην: αρσενικός, ανδρικός, αρρενωπός, δυνατός, γενναίος
2. (ουσιαστικοποιημένο) αυτός που ανήκει στο ανδρικό φύλο

Πηγές

• ἄρσην - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄρρην, ἄρσην - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.