Ἀλωρίτης

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	Ἀλωρίτης	οἱ	Ἀλωρῖται
γενική	τοῦ	Ἀλωρίτου	τῶν	Ἀλωριτῶν
δοτική	τῷ	Ἀλωρίτῃ	τοῖς	Ἀλωρίταις
αιτιατική	τὸν	Ἀλωρίτην	τοὺς	Ἀλωρίτᾱς
κλητική ὦ!		Ἀλωρῖτᾰ		Ἀλωρῖται
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		Ἀλωρίτᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		Ἀλωρίταιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'στρατιώτης', Κατηγορία 'στρατιώτης' όπως «στρατιώτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

Ἀλωρίτης < Ἄλωρος + -ίτης

Ουσιαστικό

Ἀλωρίτης αρσενικό

• (ελληνιστική κοινή) (πατριδωνυμικό) κάτοικος από την πόλη Ἄλωρος

Πηγές

• Ἀλωρίτης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.