Ἀνεμωρεύς

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	Ἀνεμωρεύς	οἱ	Ἀνεμωρεῖς
γενική	τοῦ	Ἀνεμωρέως	τῶν	Ἀνεμωρέων
δοτική	τῷ	Ἀνεμωρεῖ	τοῖς	Ἀνεμωρεῦσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	Ἀνεμωρέᾱ	τοὺς	Ἀνεμωρέᾱς
κλητική ὦ!		Ἀνεμωρεῦ		Ἀνεμωρεῖς
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		Ἀνεμωρεῖ
γεν-δοτ	τοῖν		Ἀνεμωρέοιν
Δεν καταγράφονται καταλήξεις πληθυντικού σε -ῆς.
3η κλίση, ομάδα 'βασιλεύς', Κατηγορία 'Ἀντιοχεύς' όπως «Ἀντιοχεύς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

Ἀνεμωρεύς < αρχαία ελληνική Ἀνεμώρ(εια) + -εύς

Ουσιαστικό

Ἀνεμωρεύς αρσενικό

• (πατριδωνυμικό) ο κάτοικος της πόλης Ἀνεμώρεια

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη Ἀνεμώρεια

Πηγές

• Ἀνεμωρεύς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.