Μετάβαση στο περιεχόμενο

ἐλάφιν

Από Βικιλεξικό

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

[επεξεργασία]

Ετυμολογία

[επεξεργασία]
ἐλάφιν < (κληρονομημένο) ελληνιστική κοινή ἐλάφιον

Ουσιαστικό

[επεξεργασία]

ἐλάφιν ουδέτερο

  • (θηλαστικό ζώο) το ελάφι
    ※  14ος αιώνας, ⌘ Διήγησις παιδιόφραστος τῶν τετραπόδων ζώων, ανωνύμου, στίχ. 410, στο Wilhelm Wagner, (επιμ.), Carmina graeca medii aevi, Teubner, Λειψία 1874, σ. 141-178.
    σὺ δὲ, ἐλάφιν καὶ λαγὲ, τί ψῆφος ἓν δικός σας;
    ※  14ος αιώνας - Ιατροσόφια, Ιωάννη Σταφιδά, συγγραφέα ή απλώς αντιγραφέα τους, @google.gr/books
    Ἡ δὲ τροφὴ αὐτοῦ αὕτη· φακὴν μὴ τρώγῃ, μηδὲ φάβατα, μηδὲ λάχανον οἷον καὶ ἂν ἔνι, μηδὲ παστὸν ὀψάριν, μηδὲ ῥεβίνθια, μηδὲ φασούλιν, μηδὲ ὀπωρικά τοῦ κόσμου ὅλου, μηδὲ μονόκυθρον, μηδὲ λαρδία, μηδὲ παστὰ κρέη, μηδὲ ἐλάφια, μηδὲ τυρία, μήτε παστὰ, μήτε τρυφερὰ, εἰ μὴ πετραίους ἰχθύας, […]
    Émile Legrand (επιμ.), Bibliothèque grecque vulgaire, τόμος 2, Maisonneuve et Cie, Παρίσι 1881, σ. ix-xxiv.

Άλλες μορφές

[επεξεργασία]

Κλιτικοί τύποι

[επεξεργασία]
  • ἐλάφια (ονομαστική, αιτιατική και κλητική πληθυντικού)
  • ἐλάφιν (ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού)

Συγγενικά

[επεξεργασία]