ἐπίταξις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἐπίταξῐς	αἱ	ἐπιτάξεις
γενική	τῆς	ἐπιτάξεως	τῶν	ἐπιτάξεων
δοτική	τῇ	ἐπιτάξει	ταῖς	ἐπιτάξεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ἐπίταξῐν	τὰς	ἐπιτάξεις
κλητική ὦ!		ἐπίταξῐ		ἐπιτάξεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἐπιτάξει
γεν-δοτ	τοῖν		ἐπιταξέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἐπίταξις < ἐπιτάσσω + -ξις < ἐπί + τάσσω. Μορφολογικά, ἐπί- + τάξις.

Ουσιαστικό

ἐπίταξις θηλυκό

1. προσταγή, διαταγή, επιταγή
2. εντολή
3. τάξη
4. (ελληνιστική σημασία) απαίτηση φόρου

Εκφράσεις

• ἐπίταξις τοῦ φόρου: διακανονισμός της φορολογίας, φορολογική τακτοποίηση ή η φορολόγηση κατ' αναλογία

Πηγές

• ἐπίταξις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἐπίταξις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.