ἐπαΐων

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	ἐπαΐων	ἡ	ἐπαΐουσᾰ	τὸ	ἐπαΐον
γενική	τοῦ	ἐπαΐοντος	τῆς	ἐπαϊούσης	τοῦ	ἐπαΐοντος
δοτική	τῷ	ἐπαΐοντῐ	τῇ	ἐπαϊούσῃ	τῷ	ἐπαΐοντῐ
αιτιατική	τὸν	ἐπαΐοντᾰ	τὴν	ἐπαΐουσᾰν	τὸ	ἐπαΐον
κλητική ὦ!		ἐπαΐων		ἐπαΐουσᾰ		ἐπαΐον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	ἐπαΐοντες	αἱ	ἐπαΐουσαι	τὰ	ἐπαΐοντᾰ
γενική	τῶν	ἐπαϊόντων	τῶν	ἐπαϊουσῶν	τῶν	ἐπαϊόντων
δοτική	τοῖς	ἐπαΐουσῐ(ν)	ταῖς	ἐπαϊούσαις	τοῖς	ἐπαΐουσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς	ἐπαΐοντᾰς	τὰς	ἐπαϊούσᾱς	τὰ	ἐπαΐοντᾰ
κλητική ὦ!		ἐπαΐοντες		ἐπαΐουσαι		ἐπαΐοντᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἐπαΐοντε	τὼ	ἐπαϊούσᾱ	τὼ	ἐπαΐοντε
γεν-δοτ	τοῖν	ἐπαϊόντοιν	τοῖν	ἐπαϊούσαιν	τοῖν	ἐπαϊόντοιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
3η&1η κλίση, Κατηγορία 'λύων' όπως «τρέχων» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Μετοχή

ἐπαΐων, -ουσα, -ον

• μετοχή ενεργητικού ενεστώτα του ρήματος ἐπαΐω