ἐπισταμένως

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

ἐπισταμένως < ἐπιστάμεν(ος) + -ῶς.

Προφορά

ΔΦΑ : /e.pi.sta.mé.nɔːs/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ἐ‐πῐ‐στᾰ‐μέ‐νῶς

Επίρρημα

ἐπισταμένως (τροπικό επίρρημα)

• με γνώση και επιδεξιότητα, με εμπειρία, συνετά, φρόνιμα

Απόγονοι

ἐπισταμένως (αρχαία ελληνικά)

→ μεσαιωνικά ελληνικά: ἐπισταμένως

→ νέα ελληνικά: ἐπισταμένως, επισταμένως

Πηγές

• ἐπίσταμαι - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἐπισταμένως - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.