ἑκτεύς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἑκτεύς	οἱ	ἑκτεῖς - ἑκτῆς*
γενική	τοῦ	ἑκτέως	τῶν	ἑκτέων
δοτική	τῷ	ἑκτεῖ	τοῖς	ἑκτεῦσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	ἑκτέᾱ	τοὺς	ἑκτέᾱς
κλητική ὦ!		ἑκτεῦ		ἑκτεῖς - ἑκτῆς*
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἑκτῆ1 ή ἑκτεῖ2
γεν-δοτ	τοῖν		ἑκτέοιν
* αττικός τύπος 1 όπως στη Γραμματική του Smyth 2 όπως στη Γραμματική Γυμνασίου-Λυκείου Οικονόμου.
3η κλίση, ομάδα 'βασιλεύς', Κατηγορία 'βασιλεύς' όπως «βασιλεύς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἑκτεύς < ἕκτος + -εύς

Ουσιαστικό

ἑκτεύς, -έως αρσενικό

• (μονάδα μέτρησης) μέτρο ίσο με το ένα έκτο του μεδίμνου

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Ἐκκλησιάζουσαι, στίχ. 547

  οἶσθ᾽ οὖν ἀπολωλεκυῖα πυρῶν ἑκτέα, // ὃν χρῆν ἔμ᾽ ἐξ ἐκκλησίας εἰληφέναι;

Πηγές

• ἑκτεύς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.