ἔκλειψις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἔκλειψῐς	αἱ	ἐκλείψεις
γενική	τῆς	ἐκλείψεως	τῶν	ἐκλείψεων
δοτική	τῇ	ἐκλείψει	ταῖς	ἐκλείψεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ἔκλειψῐν	τὰς	ἐκλείψεις
κλητική ὦ!		ἔκλειψῐ		ἐκλείψεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἐκλείψει
γεν-δοτ	τοῖν		ἐκλειψέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἔκλειψις < ἐκλείπω + -σις

Ουσιαστικό

ἔκλειψις, -εως θηλυκό

1. εγκατάλειψη

   ※ 5ος αιώνας πκε ⌘ Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι, 6 (Ἐρατώ), 25

   καὶ Σαμίοισι μούνοισι τῶν ἀποστάντων ἀπὸ Δαρείου διὰ τὴν ἔκλειψιν τῶν νεῶν ἐν τῇ ναυμαχίῃ οὔτε ἡ πόλις οὔτε τὰ ἱρὰ ἐνεπρήσθη.

2. (αστρονομία) έκλειψη της σελήνης

   ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Θουκυδίδης, Ἱστορίαι, Α, 23

   ἡλίου τε ἐκλείψεις

3. απώλεια, εξαφάνιση
4. (νομικός όρος) παράλειψη εμφανίσεως στο δικαστήριο επειδή κάποιος δεν είναι αστός
5. ανάσχεση εξόδου, συγκράτηση

Πηγές

• ἔκλειψις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.