ἔποικος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἔποικος	τὸ	ἔποικον
γενική	τοῦ/τῆς	ἐποίκου	τοῦ	ἐποίκου
δοτική	τῷ/τῇ	ἐποίκῳ	τῷ	ἐποίκῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἔποικον	τὸ	ἔποικον
κλητική ὦ!		ἔποικε		ἔποικον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἔποικοι	τὰ	ἔποικᾰ
γενική	τῶν	ἐποίκων	τῶν	ἐποίκων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἐποίκοις	τοῖς	ἐποίκοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἐποίκους	τὰ	ἔποικᾰ
κλητική ὦ!		ἔποικοι		ἔποικᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἐποίκω	τὼ	ἐποίκω
γεν-δοτ	τοῖν	ἐποίκοιν	τοῖν	ἐποίκοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἔποικος < ἔπ- + -οικος

Και ουσιαστικοποιημένο.

Επίθετο

ἔποικος, -ος, -ον

1. έποικος, που εγκαθίσταται σε τόπο που ήδη υπάρχουν εγκατεστημένοι άλλοι
2. που στέλνεται σαν μετανάστης
3. που είναι γείτονας

Παράγωγα

• ἐποικῶ, -έω
• ἐποικία
• ἐποικίδιος
• ἐποικίζω
• ἐποίκιον
• ἐποίκισις
• ἐποικισμός

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις ἐπί και οἶκος

Ουσιαστικό

ἔποικος αρσενικό ή θηλυκό

• γείτονας

Πηγές

• ἔποικος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἔποικος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.