ἕλκος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ἑλκεσ-
ονομαστική	τὸ	ἕλκος	τὰ	ἕλκη - ἕλκεᾰ
γενική	τοῦ	ἕλκους - ἕλκεος	τῶν	ἑλκῶν - ἑλκέων
δοτική	τῷ	ἕλκει - ἕλκεῐ̈	τοῖς	ἕλκεσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	ἕλκος	τὰ	ἕλκη - ἕλκεα
κλητική ὦ!		ἕλκος		ἕλκη - ἕλκεα
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἕλκει - ἕλκεε
γεν-δοτ	τοῖν		ἑλκοῖν - ἑλκέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'βέλος' όπως «βέλος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἕλκος < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₁elḱ-os (ἕλκος)

Ουσιαστικό

ἕλκος

1. τραύμα, πληγή
2. (ιατρική) έλκωση, έλκος
3. ακρωτηριασμός

Πηγές

• ἕλκος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἕλκος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.