ἠλάσκω

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

ἠλάσκω < → λείπει η ετυμολογία

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇒ ποντιακά: λάσκουμαι

Ρήμα

ἠλάσκω επικός τύπος του ἀλαίνω ή ἀλάομαι

• περιφέρομαι, τριγυρίζω, περιπλανώμαι

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 2 (Β. Ὄνειρος. Διάπειρα. Βοιωτία ἢ κατάλογος νεῶν.), στίχ. 470 (469-471)

  Ἠΰτε μυιάων ἁδινάων ἔθνεα πολλά, |αἵ τε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσιν | ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει,

  Κι όπως σωρεύοντ᾽ άπειρες οι μύγες εις την στάνην | την άνοιξιν οπού τ᾽ αγγειά με γάλα ξεχειλίζουν,

  Έμμετρη μετάφραση (1922): Ιάκωβος Πολυλάς, @greek‑language.gr [μεταγραφή σε μονοτονικό]

Άλλες μορφές

• ἠλασκάζω

Κλίση

• → λείπει η κλίση

Πηγές

• ἠλάσκω - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἠλάσκω - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.