ἤνσεεν

Αρχαία ελληνικά (grc)

Προφορά

ΔΦΑ : /ɛ̌ːn.θe.en/ (5^ος π.Χ. αιώνας Δωρική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ἤν‐σε‐εν

Ρηματικός τύπος

ἤνσεεν

• (λακωνικός τύπος ) γ΄ πρόσωπο ενικού οριστικής παρατατικού του ἀνθέω

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Λυσιστράτη, στίχ. 1257

  ἀμφὶ τὰς γένυας ἀφρὸς ἤνσεεν

  κι αφροκόπαγε το στόμα

  Μετάφραση (1965): Κώστας Βάρναλης, Αθήνα: Κέδρος @greek‑language.gr

  Και από τις δύο πλευρές των σιαγόνων αφρός έβγαινε

Σημειώσεις

• Σε παλαιότερη λεξικογραφία ο τύπος ερμηνεύεται ως ἤνσει και τοποθετείται στον στίχο 1258 «ἤνσει, Lacon. 3 sg. impf. of ἀνθέω, Ar. Lys. 1258.» ενώ στο λεξικό του Αδράδου (DGE) ερμηνεύεται «impf. lacon. ἤνσεεν Ar.Lys.1257» και τοποθετείται στον στίχο 1257.

Πηγές

• ἤνσεεν - ΜΟΡΦΩ (στα αγγλικά) Μορφολογικό ευρετήριο για την αρχαία ελληνική γλώσσα του Πανεπιστημίου του Σικάγου.
• ἀνθέω -  Diccionario Griego-Español (DGE en línea) [Λεξικό ελληνικών (αρχαίων) - ισπανικών online] (στα ισπανικά) του Francisco R. Adrados (Φρανθίσκο Αδράδος) & Juan Rodríguez Somolinos, έως στο λήμμα «ἔξαυος» (συντομογραφίες).
• ἤνσει - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.