ἱερόσυλος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἱερόσυλος	οἱ/αἱ	ἱερόσυλοι
γενική	τοῦ/τῆς	ἱεροσύλου	τῶν	ἱεροσύλων
δοτική	τῷ/τῇ	ἱεροσύλῳ	τοῖς/ταῖς	ἱεροσύλοις
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἱερόσυλον	τοὺς/τὰς	ἱεροσύλους
κλητική ὦ!		ἱερόσυλε		ἱερόσυλοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἱεροσύλω
γεν-δοτ	τοῖν		ἱεροσύλοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «κάμηλος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἱερόσυλος < (ἱερός) ἱερό- + συλ(άω)/συλῶ + -ος

Ουσιαστικό

ἱερόσυλος [ῡ] αρσενικό ή θηλυκό

1. ο κλέφτης, ληστής ναού

   ※  ιερόσυλος μείζων εστί του κλέπτου (Rhetores Graeci, τομ. 2, 1835 , Ομιλίαι εις Αφθόνιον, σελ. 389 )

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Πλάτων, Πολιτεία, 1, 344b

   καὶ γὰρ ἱερόσυλοι καὶ ἀνδραποδισταὶ καὶ τοιχωρύχοι καὶ ἀποστερηταὶ καὶ κλέπται οἱ κατὰ μέρη ἀδικοῦντες τῶν τοιούτων κακουργημάτων καλοῦνται

2. αυτός που διαρπάζει οτιδήποτε ιερό

Συγγενικά

• ἱεροσυλέω
• ἱεροσύλημα
• ἱεροσύλησις
• ἱεροσυλία

→ και δείτε τις λέξεις ἱερός και συλάω

Πηγές

• ἱερόσυλος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἱερόσυλος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.