ἴγνης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	ἴγνης	οἱ	ἴγνητες
γενική	τοῦ	ἴγνητος	τῶν	ἰγνήτων
δοτική	τῷ	ἴγνητῐ	τοῖς	ἴγνησῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	ἴγνητᾰ	τοὺς	ἴγνητᾰς
κλητική ὦ!		ἴγνης		ἴγνητες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἴγνητε
γεν-δοτ	τοῖν		ἰγνήτοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'τάπης' όπως «τάπης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἴγνης < *ἔγνης < *ἔν-γνης < πρωτοελληνική < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *ǵenh₁-. Μορφολογικά αναλύεται σε ἐν- (με ἰ- αντί ἐ- πριν από έρρινο σύμφωνο, όπως ἰγνύα) + -γνητος < *ǵn̥h₁tós (> γίγνομαι), παραβάλετε κασί-γνητος. Συγγενή: παλαιά λατινική gnātus (γεννημένος, γιος). Η γραφή με δασεία ἵγνης προέκυψε από παρασύνδεση με την αντωνυμία ἵ.

Προφορά

ΔΦΑ : /í.gnɛːs/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ἴ‐γνης

Ουσιαστικό

ἴγνης, -ητος αρσενικό

1. συνώνυμο του αὐθιγενής· εντόπιος, γηγενής

   ※  2ος κε ⌘ Ἀπολλώνιος Δύσκολος, Περὶ ἀντωνυμίας

   καλοῦνται δὲ καὶ οἱ αὐθιγενεῖς παρὰ Ῥοδίοις ἵγνητες, τῆς δασείας Ἀττικῶς προσελθούσης.

   και στους Ροδίους οι εντόπιοι λέγονται ίγνητες, με την δασεία να προέρχεται από την αττική.

   ※  5ος αιώνας κε  ⌘ Ἡσύχιος, Γλῶσσαι, Ι

   <Ἴγνητες> οὕτως ὠνομάζοντο οἱ μετὰ τοὺς Τελχῖνας ἐποικήσαντες τὴν Ῥόδον

   <Ίγνητες> έτσι ονομάζονταν εκείνοι που εγκαταστάθηκαν στην Ρόδο μετά τους Τελχίνες

   ※  12ος κε ⌘ Μέγα Ἐτυμολογικόν, 246

   Ἴγνης παρὰ τὸ γνὴς γνητὸς, μετὰ τῆς ί ἀντωνυμίας, γίνεται ἴγνης.

   Ίγνης από το γνης γνητός, με την αντωνυμία ι γίνεται ίγνης.

   ΣτΕ: Γνής είναι το όνομα του πρώτου λαού που εγκαταστάθηκε στην Ρόδο, και ο γνής είναι ο ρόδιος.

   → λατινική:  indigenae

2. (στον Ησύχιο) άρρην

   ※  5ος αιώνας κε  ⌘ Ἡσύχιος, Γλῶσσαι, Ι

   <ἴγδην> ἄρσην

   <ίγδην> άνδρας, αρσενικός

   <ἴγνην> ἄρσην

   <ίγνην> άνδρας, αρσενικός

Παράγωγα

• πιθανώς Ἰγνάτιος (από αμάρτυρο δωρικό τύπο *ἴγνᾱς)

Πηγές

• ἴγνητες - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.