ἴλη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ῑλᾱ-
ονομαστική	ἡ	ἴλη	αἱ	ἶλαι
γενική	τῆς	ἴλης	τῶν	ἰλῶν
δοτική	τῇ	ἴλῃ	ταῖς	ἴλαις
αιτιατική	τὴν	ἴλην	τὰς	ἴλᾱς
κλητική ὦ!		ἴλη		ἶλαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἴλᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἴλαιν
Το φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'νίκη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἴλη < ;ίσως πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *welH- ή *wel-

Ουσιαστικό

ἴλη θηλυκό (ῑ)

• πλήθος

Άλλες μορφές

• βοιωτικός τύπος : ϝιλα (ᾱ)
• δωρικός τύπος : ἴλα (ᾱ)

Πηγές

• ἴλη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἴλη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.