ἴον

Αρχαία ελληνικά (grc)

ετερόκλιτο
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ῑο- ῑᾰσ-
ονομαστική	τὸ	ἴον	τὰ	ἴᾰ
γενική	τοῦ	ἴου	τῶν	ἴων
δοτική	τῷ	ἴῳ	τοῖς	ἰάσῐ(ν)*
αιτιατική	τὸ	ἴον	τὰ	ἴᾰ
κλητική ὦ!		ἴον		ἴᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἴω
γεν-δοτ	τοῖν		ἴοιν
* Ετερόκλιτο ουσιαστικό: η δοτική πληθυντικού όπως στην 3η κλίση -ασι (αντί του αναμενόμενου -οις της 2ης κλίσης).
2η κλίση, Κατηγορία 'τέκνον' όπως «τέκνον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἴον < *Ϝιον, συγγενικό με το λατινικό viola, και τα δύο άγνωστης ετυμολογίας. Ο Chantraine υποθέτει ότι και οι δύο λέξεις προέρχονται από το μεσογειακό υπόστρωμα.

Ουσιαστικό

ἴον, -ου ουδέτερο, με εξαίρεση στη δοτική πληθυντικού: ἰάσι

• (λουλούδι) μενεξές, βιολέτα

Σύνθετα

• ἰοειδής

Πηγές

• ἴον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἴον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.