ὁπλίτας

Αρχαία ελληνικά (grc)

δωρική κλίση
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ὁπλῑτ-
ονομαστική	ὁ	ὁπλίτᾱς	τοὶ	ὁπλῖται
γενική	τῶ	ὁπλίτω	τῶν	ὁπλιτᾶν
δοτική	τῷ	ὁπλίτᾳ	τοῖς	ὁπλίταις
αιτιατική	τὸν	ὁπλίτᾱν	τώς	ὁπλίτᾱς
κλητική ὦ!		ὁπλῖτᾰ		ὁπλῖται
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὁπλίτᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ὁπλίταιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
1η κλίση, ομάδα 'Ἀτρείδης', Κατηγορία 'Ἀτρείδης' όπως «Ἀτρείδης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὁπλίτας < ὅπλ(ον) + -ῑ́τᾱς

Προφορά

ΔΦΑ : /ho.plíːtaːs/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ὁ‐πλί‐τας

Ουσιαστικό

ὁπλῑ́τᾱς, -ω αρσενικό

• δωρικός τύπος του ὁπλίτης

  ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Πίνδαρος^w, Ἰσθμιονίκαις, 23

  λάμπει δὲ σαφὴς ἀρετὰ | ἔν τε γυμνοῖσι σταδίοις σφίσιν ἔν τ' ἀσπιδοδούποισιν ὁπλίταις δρόμοις, | οἱά͂ τε χερσὶν ἀκοντίζοντες αἰχμαῖς, | καὶ λιθίνοις ὁπότ' ἐν δίσκοις ἵεν.

Κλιτικός τύπος ουσιαστικού

ὁπλῑ́τᾱς αρσενικό

• αιτιατική πληθυντικού του ὁπλίτης

Πηγές

• ὁπλίτας - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὁπλίτας - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.