ὄν

Αυτή η σελίδα μπήκε στον κατάλογο των σελίδων που χρειάζονται να μορφοποιηθούν όπως συνηθίζεται στο Βικιλεξικό, έτσι ώστε να υπάρχει ομοιομορφία με τις υπόλοιπες σελίδες. Παρακαλούμε βγάλτε αυτή την ετικέτα εάν θεωρείτε ότι η μορφή της σελίδας ταιριάζει με τα στάνταρντ του Βικιλεξικού.

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

ὄν < ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού, ουδέτερου γένους του ὤν, μετοχή ενεργητικού ενεστώτα του εἰμί

Ουσιαστικό

ὄν ουδέτερο

• (ουσιαστικοποιημένο) μετοχή από την οποία προέρχεται η λέξη (και επιστήμη) της οντολογίας, και σημαίνει το πραγματικό, εκείνο που υπάρχει, σε αντιδιαστολή προς το τό μή ὄν

  τα ὄντα τα είδη της ζωής, τα πλάσματα, οι υπάρξεις

  Πλωτῖνος, Ἐννεάς Στ, β: Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος δεύτερον (Χρειάζεται επεξεργασία)

  Ὥσπερ γὰρ τὸ ὂν οὐ πάντων γένος, ἀλλὰ τῶν ὂν εἰδῶν, οὕτω καὶ τὸ ἓν τῶν ἓν ἑκάστων εἰδῶν

Εκφράσεις

• οὐδὲν γίνεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος (Επίκουρος)
• ἐξ οὐκ ὄντων ἐποίησεν αὐτὰ ὁ θεός (κατά Λουκά)

Συγγενικά

• ὄντως
• τῶ ὄντι, τωόντι
• ὀντότης

Κλιτικός τύπος μετοχής

ὄν

• ονομαστική, αιτιατική και κλητική ενικού, ουδέτερου γένους του ὤν

Απόγονοι

ὄν (αρχαία ελληνικά)

• → νέα ελληνικά: ον

Πηγές

• ὄν - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.