ὄχος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός		πληθυντικός
	αρσενικό		αρσενικό		ουδέτερο
ονομαστική	ὁ	ὄχος	οἱ	ὄχοι	τὰ	ὄχεᾰ
γενική	τοῦ	ὄχου	τῶν	ὄχων	τῶν	ὀχέων
δοτική	τῷ	ὄχῳ	τοῖς	ὄχοις	τοῖς	ὀχέοις, ὄχεσφι
αιτιατική	τὸν	ὄχον	τοὺς	ὄχους	τὰ	ὄχεᾰ
κλητική ὦ!		ὄχε		ὄχοι		ὄχεᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ			ὄχω
γεν-δοτ	τοῖν			ὄχοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «δρόμος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὄχος < πρωτοελληνική *wókʰos < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *wóǵʰos < *weǵʰ-. Συγγενές του 𐀺𐀏 (wo-ka) (όχημα)

Ουσιαστικό

ὄχος, -ου αρσενικό

• οτιδήποτε μεταφέρει, η άμαξα

Άλλες μορφές

• ποιητικός τύπος : ὄκχος

Συγγενικά

• αἰγίοχος
• γαιήοχος
• ὀχέω

Πηγές

• ὄχος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὄχος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.