Ὀρέστης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	Ὀρέστης
γενική	τοῦ	Ὀρέστου Ὀρέστᾱο (επικός)
δοτική	τῷ	Ὀρέστῃ
αιτιατική	τὸν	Ὀρέστην
κλητική ὦ!		Ὀρέστᾰ
1η κλίση, ομάδα 'στρατιώτης', Κατηγορία 'τοξότης' όπως «τοξότης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

Ὀρέστης < ιωνικός τύπος παλαιοτέρου Ὀρέστᾱς, που μαρτυρείται στην μυκηναϊκή 𐀃𐀩𐀲 (o-re-ta) < πρωτοελληνική *Oréstās. Συγχρονικά αναλύεται σε θέμα ὀρεσ- του ὄρος (όρος, βουνό) + -της. Πρόκειται για ονοματοποίηση του επιθέτου «ὀρέστης» που σημαίνει «ἐν ὄρεσι διαιτώμενος», δηλαδή «αυτός που διαμένει στα όρη».

Προφορά

ΔΦΑ : /o.ɾé.stɛːs/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : Ὀ‐ρέ‐στης

Κύριο όνομα

Ὀρέστης, -ου αρσενικό

• ανδρικό όνομα· Ορέστης

1. (ελληνική μυθολογία) «Ἀγαμεμνονίδης Ὀρέστης» υιός του Αγαμέμνονος και της Κλυταιμνήστρας

   ≈ συνώνυμα: Ἀγαμεμνονίδης

Άλλες μορφές

• δωρικός τύπος : Ὀρέστᾱς

Σημειώσεις

Αναφέρεται στην Οδύσσεια (Α30). Μετά τον φόνο του πατέρα του, η αδελφή του Ηλέκτρα τον φυγάδευσε στην Φωκίδα, απ᾿ όπου και επέστρεψε με τον Πυλάδη και φόνευσε τους δολοφόνους του πατέρα του. Αργότερα εξαγνίσθηκε στην Αθήνα από τον Άρειο Πάγο όπου προέδρευε η θεά Αθηνά.

Δείτε επίσης

• Ορέστης στη Βικιπαίδεια 

Απόγονοι

Ὀρέστης (αρχαία ελληνικά)

→ μεσαιωνικά ελληνικά: Ὀρέστης

→ νέα ελληνικά: Ὀρέστης, Ορέστης

Πηγές

• Ὀρέστης - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• Ὀρέστης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Ὀρέστης - ΜΟΡΦΩ (στα αγγλικά) Μορφολογικό ευρετήριο για την αρχαία ελληνική γλώσσα του Πανεπιστημίου του Σικάγου.