ὑπολήνιον

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ὑπολήνιον	τὰ	ὑπολήνιᾰ
γενική	τοῦ	ὑποληνίου	τῶν	ὑποληνίων
δοτική	τῷ	ὑποληνίῳ	τοῖς	ὑποληνίοις
αιτιατική	τὸ	ὑπολήνιον	τὰ	ὑπολήνιᾰ
κλητική ὦ!		ὑπολήνιον		ὑπολήνιᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὑποληνίω
γεν-δοτ	τοῖν		ὑποληνίοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'πρόσωπον' όπως «πρόσωπον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὑπολήνιον < ὑπο- + λην(ός) + -ιον

Ουσιαστικό

ὑπολήνιον ουδέτερο

• υπολήνιο

Απόγονοι

ὑπολήνιον (αρχαία ελληνικά)

→ νέα ελληνικά: πουλάνι (ιδιωματικό)

Πηγές

• ὑπολήνιον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὑπολήνιον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.