ὑφαίρεσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ὑφαίρεσῐς	αἱ	ὑφαιρέσεις
γενική	τῆς	ὑφαιρέσεως	τῶν	ὑφαιρέσεων
δοτική	τῇ	ὑφαιρέσει	ταῖς	ὑφαιρέσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	ὑφαίρεσῐν	τὰς	ὑφαιρέσεις
κλητική ὦ!		ὑφαίρεσῐ		ὑφαιρέσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ὑφαιρέσει
γεν-δοτ	τοῖν		ὑφαιρεσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ὑφαίρεσις < ὑφαιρέω

Ουσιαστικό

ὑφαίρεσις θηλυκό

• η ενέργεια του ρήματος ὑφαιρῶ
  1. το να αφαιρείς κάτι από κάτω
  2. η κλοπή
  3. η μείωση, η μετρίαση
  4. (γραμματική) η αποβολή ενός γράμματος