ῥίζα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	ῥῐζᾰ-
ονομαστική	ἡ	ῥίζᾰ	αἱ	ῥίζαι
γενική	τῆς	ῥίζης	τῶν	ῥιζῶν
δοτική	τῇ	ῥίζῃ	ταῖς	ῥίζαις
αιτιατική	τὴν	ῥίζᾰν	τὰς	ῥίζᾱς
κλητική ὦ!		ῥίζᾰ		ῥίζαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ῥίζᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ῥίζαιν
1η κλίση, ομάδα 'γλῶσσα', Κατηγορία 'δόξα' όπως «δόξα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ῥίζα < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *wréh₂ds (ρίζα)

Ουσιαστικό

ῥίζα θηλυκό

1. ρίζα
2. (απαντά κυρίως στον πληθυντικό) οι ρίζες (στον Όμηρο)
3. οι ρίζες του ματιού
4. οι ρίζες ή τα θεμέλια της γης
5. οτιδήποτε φυτρώνει όπως η ρίζα από το κοτσάνι
6. (μεταφορικά) ρίζα ή αρχή καταγωγής μίας οικογένειας
7. γένος, γενιά, οικογένεια

Πηγές

• ῥίζα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ῥίζα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.