ciuri

Κατωιταλικά (grk-ita)

1η κλίση, αρσενικό παροξύτονο ισοσύλλαβο
αριθμός	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	ciuri(s)	ciuri
γενική	ciurù	ciuro
αιτιατική	ciuri	ciuru
κλητική	ciuri	ciuri

Ετυμολογία

ciuri < (κληρονομημένο) μεσαιωνική ελληνική κύρης

Ουσιαστικό

ciuri (ciùri) (ελληνική γραφή: κ̍ι̬ούρη (μεταγραφή Καραναστάση))

• πατέρας

Πηγές

• ciùri Vocabolario σελ.166 - Στέφανος Λαμπρινός. Stephanos Lambrinos. (1994) Il dialetto greco Salentino nelle poesie locali. [Η ελληνική διάλεκτος του Σαλέντο στην τοπική ποίηση.] (στα ιταλικά) Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Φιλοσοφική Σχολή. Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Tübingen. DOI.10.12681/eadd/9045 (συντομογραφίες · κανόνες · σημειώσεις · ΔEITE)
• κ̍ι̬ούρη, τόμος Γ΄ (1988), σελ.156 — Αναστάσιος Καραναστάσης (1984-1992) Ιστορικόν λεξικόν των ελληνικών ιδιωμάτων της Κάτω Ιταλίας, τόμοι 1-5. Ακαδημία Αθηνών, Αθήνα.