dialectos

Λατινικά (la)

Ετυμολογία

dialectos < (λόγιο δάνειο) αρχαία ελληνική διάλεκτος, με λόγια διατήρηση του θηλυκού γένους.

Προφορά

ΔΦΑ : /di.aˈɫɛk.tɔs/ (κλασική λατινική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : di‐a‐lec‐tos

Ουσιαστικό

dialectos, -ī ^(la) θηλυκό

• (γλωσσολογία) η διάλεκτος (γλωσσική ποικιλία, ιδίως της ελληνικής)

  ※  1/2ος κε Suetonius, Vita Divi Tiberii, 56

  Nihilo lenior in convictores Graeculos, quibus vel maxime adquiescebat, Xenonem quendam exquisitius sermocinantem cum interrogasset, quaenam illa tam molesta dialectos esset, et ille respondisset Doridem, relegavit Cinariam, existimans exprobratum sibi veterem secessum, quod Dorice Rhodii loquantur.

  → λείπει η μετάφραση

  ※  2ος κε Terentianus Maurus, De litteris, de syllabis, de metris/III, 649

  Aeolica gens tunc digammon denique illam scriptitat,
  mutet ut situm figurae, quando mutabit sonum.
  nominum multa incohata litteris vocalibus
  Aeolicus usus <ita> vertit, et digammon praeficit:
  Aeolica dialectos autem mixta ferme est Italae.

  → λείπει η μετάφραση

Άλλες μορφές

• dialectus (όπου δείτε για τους απογόνους)

Κλίση

αριθμός	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	dialectos	dialectī
γενική	dialectī	dialectōrum
δοτική	dialectō	dialectīs
αιτιατική	dialecton/dialectum	dialectōs
κλητική	dialecte	dialectī
αφαιρετική	dialectō	dialectīs
(β' κλίση)

Πηγές

• dialectos - Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette [Γκαφιό, Φελίξ (1934) Εικονογραφημένο λατινογαλλικό λεξικό, Ασέτ] (στα γαλλικά)
• dialectos - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.