evo

Κατωιταλικά (grk-ita)

Ετυμολογία

evo < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική ἐγώ, με τροπή του γ σε [v].

Αντωνυμία

evo (evò)

• (προσωπική αντωνυμία) εγώ

Κλίση

η προσωπική αντωνυμία (κατωιταλικά)
αριθμός	ενικός
πρόσωπα → πτώσεις ↓	πρώτο		δεύτερο		τρίτο
ονομαστική	evo, ivo		esu, isu		(e)cino, -i, -o2
γενική	mu, mu1		su, su1		tu1, ti(s)1, tu1
αιτιατική	emena, emea, imena, imea, me1		esena, esea, isena, isea, se1		to(n)1, ti(n)1, to1
αριθμός	πληθυντικός
πρόσωπα → πτώσεις ↓	πρώτο		δεύτερο		τρίτο
ονομαστική	emi(se), imi		esi(se), isi		(e)cini, -e(s), -a2
γενική	ema, ma1		esa, isa, sa1		to(s)1
αιτιατική	ema, ma1		esa, isa, sa1		tu(s)1, te(s)1, ta1
1. Αδύναμος τύπος. 2. Έχει ξεχωριστή κλίση ως δεικτική αντωνυμία. Δείτε την για λεπτομέρειες.

Πηγές

• evò Vocabolario σελ.203 - Λαμπρινός Στέφανος. Stephanos Lambrinos. (1994) Il dialetto greco Salentino nelle poesie locali. [Η ελληνική διάλεκτος του Σαλέντο στην τοπική ποίηση.] (στα ιταλικά) Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Φιλοσοφική Σχολή. Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Tübingen. DOI.10.12681/eadd/9045 (συντομογραφίες · κανόνες · σημειώσεις · ΔEITE)

Ίντο (io)

Ουσιαστικό

evo ^(io)

• ηλικία