magnus

Λατινικά (la)

Ετυμολογία

magnus < (κληρονομημένο) πρωτοϊταλική *magnos < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *méǵh₂s. Συγγενή: αρχαία ελληνική μέγας.

Επίθετο

magnus ^(la)

1. μεγάλος
2. μέγας
3. σημαντικός

Θετικός	Συγκριτικός	Υπερθετικός
Επίθετο
magnus	maior	maximus
Επίρρημα
magnopere / magno opere	magis	maxime

Αντώνυμα

• parvus

Κλίση

	ενικός			πληθυντικός
	αρσενικό	θηλυκό	ουδέτερο	αρσενικό	θηλυκό	ουδέτερο
ονομαστική	magnus	magna	magnum	magnī	magnae	magna
γενική	magnī	magnae	magnī	magnōrum	magnārum	magnōrum
δοτική	magnō	magnae	magnō	magnīs	magnīs	magnīs
αιτιατική	magnum	magnam	magnum	magnōs	magnās	magna
κλητική	magne	magna	magnum	magnī	magnae	magna
αφαιρετική	magnō	magnā	magnō	magnīs	magnīs	magnīs
(Επίθετα) (Μετοχές) (Αντωνυμίες) (Γερουνδιακά)