siko

Κατωιταλικά (grk-ita)

2η κλίση, ουδέτερο παροξύτονο ισοσύλλαβο
↓ πτώσεις	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	sìko	sìka
γενική	sìku	sìko
αιτιατική	sìko	sìka
κλητική	sìko	sìka
Έχει πάντοτε σταθερό τόνο. 2η κλίση, όπως «fsìlo» - Παράρτημα:Ουσιαστικά (κατωιταλικά)

Ετυμολογία

siko < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική σῦκον

Ουσιαστικό

siko (sìko) ουδέτερο

• (φρούτο) σύκο

Δείτε επίσης

• sucea

Πηγές

• sìko Vocabolario σελ.392 - Στέφανος Λαμπρινός. Stephanos Lambrinos. (1994) Il dialetto greco Salentino nelle poesie locali. [Η ελληνική διάλεκτος του Σαλέντο στην τοπική ποίηση.] (στα ιταλικά) Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Φιλοσοφική Σχολή. Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Tübingen. DOI.10.12681/eadd/9045 (συντομογραφίες · κανόνες · σημειώσεις · ΔEITE)