ὁράω

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ρήμα

ὁράω (συνηρημένο: ὁρῶ)

1. βλέπω

   εἴ τι ἄρα μάλλον ἐνδοῖεν οἱ Ἀθηναῖοι ὁρῶντες σφᾶς ἤδη ἐν ὁδῷ ὄντας...

Κλίση

    Κλίση

Ενεργητικός Ενεστώτας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ὁρῶ ὁρῶ ὁρῷμι / ὁρῴην - σύ ὁρᾷς ὁρᾷς ὁρῷς / ὁρῴης ὅρα οὖτος ὁρᾷ ὁρᾷ ὁρῷ / ὁρῴη ὁράτω ἡμεῖς ὁρῶμεν ὁρῶμεν ὁρῷμεν - ὑμεῖς ὁρᾶτε ὁρᾶτε ὁρῷτε ὁρᾶτε οὗτοι ὁρῶσι(ν) ὁρῶσι(ν) ὁρῷεν ὁρώντων / ὁράτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή ὁρᾶν ὁρῶν ὁρῶσα ὁρῶν Ενεργητικός Παρατατικός προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἑώρων - - - σύ ἑώρας - - - οὖτος ἑώρα - - - ἡμεῖς ἑωρῶμεν - - - ὑμεῖς ἑωρᾶτε - - - οὗτοι ἑώρων - - - Μέσος Μέλλοντας προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ὄψομαι - ὀψοίμην - σύ ὄψῃ / ὄψει - ὄψοιο - οὖτος ὄψεται - ὄψοιτο - ἡμεῖς ὀψόμεθα - ὀψοίμεθα - ὑμεῖς ὄψεσθε - ὄψοισθε - οὗτοι ὄψονται - ὄψοιντο - ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή ὄψεσθαι ὀψόμενος ὀψομένη ὀψόμενον Ενεργητικός Αόριστος β' προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ εἶδον ἴδω ἴδοιμι - σύ εἶδες ἴδῃς ἴδοις ἰδέ οὖτος εἶδε ἴδῃ ἴδοι ἰδέτω ἡμεῖς εἴδομεν ἴδωμεν ἴδοιμεν - ὑμεῖς εἴδετε ἴδητε ἴδοιτε ἴδετε οὗτοι εἶδον ἴδωσι(ν) ἴδοιεν ἰδόντων / ἰδέτωσαν ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή ἰδεῖν ἰδών ἰδοῦσα ἰδόν Ενεργητικός Παρακείμενος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἑώρακα ἑωράκω / ἑωρακώς ὦ ἑωράκοιμι / ἑωρακώς εἴην - σύ ἑώρακας ἑωράκῃς / ἑωρακώς ᾖς ἑωράκοις / ἑωρακώς εἴης ἑωρακώς ἴσθι οὗτος ἑώρακε ἑωράκῃ / ἑωρακώς ᾖ ἑωράκοι / ἑωρακώς εἴης ἑωρακώς ἔστω ἡμεῖς ἑωράκαμεν ἑωράκωμεν / ἑωρακότες ὦμεν ἑωράκοιμεν / ἑωρακότες εἴημεν/εἶμεν - ὑμεῖς ἑωράκατε ἑωράκητε / ἑωρακότες ἦτε ἑωράκοιτε / ἑωρακότες εἴητε/εἶτε ἑωρακότες ἔστε οὗτοι ἑωράκασι(ν) ἑωράκωσι(ν) / ἑωρακότες ὦσι(ν) ἑωράκοιεν / ἑωρακότες εἴησαν/εἶεν ἑωρακότες ἔστων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή ἑωρακέναι ἑωρακώς ἑωρακυῖα ἑωρακός Ενεργητικός Παρακείμενος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἑόρακα ἑοράκω / ἑορακώς ὦ ἑοράκοιμι / ἑορακώς εἴην - σύ ἑόρακας ἑοράκῃς / ἑορακώς ᾖς ἑοράκοις / ἑορακώς εἴης ἑορακώς ἴσθι οὗτος ἑόρακε ἑοράκῃ / ἑορακώς ᾖ ἑοράκοι / ἑορακώς εἴης ἑορακώς ἔστω ἡμεῖς ἑοράκαμεν ἑοράκωμεν / ἑορακότες ὦμεν ἑοράκοιμεν / ἑορακότες εἴημεν/εἶμεν - ὑμεῖς ἑοράκατε ἑοράκητε / ἑορακότες ἦτε ἑοράκοιτε / ἑορακότες εἴητε/εἶτε ἑορακότες ἔστε οὗτοι ἑοράκασι(ν) ἑοράκωσι(ν) / ἑορακότες ὦσι(ν) ἑοράκοιεν / ἑορακότες εἴησαν/εἶεν ἑορακότες ἔστων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή ἑορακέναι ἑορακώς ἑορακυῖα ἑορακός Ενεργητικός Υπερσυντέλικος προσωπικές εγκλίσεις οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγώ ἑωράκειν - - - σύ ἑωράκεις - - - οὖτος ἑωράκει - - - ἡμεῖς ἑωράκεμεν - - - ὑμεῖς ἑωράκετε - - - οὗτοι ἑωράκεσαν - - -