αὐτοπήμων

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

αὐτοπήμων < αὐτός και πῆμα

Επίθετο

αὐτοπήμων

1. που προκάλεσε μόνος του την τύχη του, το κακό που τον βρήκε, τη δυστυχία του
2. που θρηνεί μόνος του για τη μεγάλη ατυχία του