αὐτός

Δείτε επίσης : αυτός

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική		αὐτός		αὐτή		αὐτόν
γενική		αὐτοῦ		αὐτῆς		αὐτοῦ
δοτική		αὐτῷ		αὐτῇ		αὐτῷ
αιτιατική		αὐτόν		αὐτήν		αὐτόν
κλητική ὦ!		—		—		—
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική		αὐτοί		αὐταί		αὐτᾰ́
γενική		αὐτῶν		αὐτῶν		αὐτῶν
δοτική		αὐτοῖς		αὐταῖς		αὐτοῖς
αιτιατική		αὐτούς		αὐτᾱ́ς		αὐτᾰ́
κλητική ὦ!		—		—		—
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ		αὐτώ		αὐτᾱ́		αὐτώ
γεν-δοτ		αὐτοῖν		αὐταῖν		αὐτοῖν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'καλός' - Παράρτημα#Αντωνυμίες

αὐτός < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂ew (< αὖ) + *to- (*τός).

ΔΦΑ : /au̯.tós/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

αὐτός, -ή, -ό (οριστική ή επαναληπτική αντωνυμία)

ο ίδιος, συνήθως όταν συνοδεύεται από άρθρο (ὁ αὐτός)
τὸ αυτόν (το ίδιο) > ταὐτόν (και ταὐτός) και τὠυτὸ ἂν ὑμῖν (το ιδιο με εσάς)
με δική μου πρωτοβουλία, χωρίς τη βοήθεια κάποιου, μόνος, χωρίς την παρουσία εχθρών
αὐτὸς ἐγείναο παῖδ᾽ (χωρίς μητέρα)

αὐτὰ γὰρ ἔστιν ταῦτα (αυτά μόνον και όχι άλλα, αυτά είναι όλα κι όλα)

αὐτοί ἐσμεν (είμαστε μόνοι ή μεταξύ φίλων)
αυτός
αὐτήν τε αὐτήν (αυτήν καθαυτή)

πέμπτος αὐτός (αυτός ήταν ο πέμπτος)
(στη γενική ως κτητικό) του, της
στη σύνθεση των αρχαίων λέξεων :

αφ' εαυτού, φυσικός π.χ. αὐτοφυής και αυτοφυής στη νεοελληνική
από αυτόν τον ίδιο, υφ' εαυτού π.χ. αὐτοδίδακτος και αυτοδίδακτος στη νεοελληνική
μόνο από αυτό, όχι από κάτι άλλο, π.χ. αὐτύξυλος
ανεξάρτητος άλλων ή άλλου π.χ. αὐτοκράτωρ και αυτοκράτωρ στη νεοελληνική
ο αληθινός, ο σωστός, ακριβώς π.χ. αὐτόδεκα
με αυτοπαθή έννοια π.χ. αὐτόκτονος και αυτοκτονώ στη νεοελληνική
μαζί με κάποιον άλλο π.χ. αὐτόρριζος (την ίδια ρίζα με άλλον)

αὐτός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
αὐτός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.