τάξος

Νέα ελληνικά (el)

Ετυμολογία

τάξος < (διαχρονικό δάνειο) ελληνιστική κοινή τάξος

Ουσιαστικό

τάξος αρσενικό

• (δέντρο) ίταμος, ήμερο έλατο, σμίλαξ

Μεταφράσεις

    τάξος

Πηγές

• Πανταζής Κοντομίχης, Λεξικό του λευκαδίτικου γλωσσικού ιδιώματος (Ιδιωματικό - ερμηνευτικό - λαογραφικό) [Λαογραφικά Λευκάδας, αρ. 7], Αθήνα, εκδόσεις Γρηγόρη, 2001
• Πάπυρος–Λαρούς–Μπριτάννικα: Λεξικό της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας - μεσαιωνικής - νέας, ερμηνευτικό - ετυμολογικό. Αθήνα, εκδ. Πάπυρος, 1981‑1994, έκδοση: 2013.
• τάξος σελ.7103 - ⌘ Δημήτριος Β. Δημητράκος (1964) Μέγα λεξικὸν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, 1930-1950. 2η έκδοση:1964. Αθήνα: Εκδόσεις: Δομή (15 τόμοι) & επανεκδόσεις, 1η έκδοση:1953 (9 τόμοι) Ελληνική Παιδεία. (συντομογραφίες & συγγραφέων)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	τάξος	οἱ	τάξοι
γενική	τοῦ	τάξου	τῶν	τάξων
δοτική	τῷ	τάξῳ	τοῖς	τάξοις
αιτιατική	τὸν	τάξον	τοὺς	τάξους
κλητική ὦ!		τάξε		τάξοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		τάξω
γεν-δοτ	τοῖν		τάξοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δρόμος' όπως «δρόμος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

τάξος η ραγοφόρος

Ετυμολογία

τάξος < (άμεσο δάνειο) λατινική taxus (ήμερο έλατο)

Ουσιαστικό

τάξος, -ου αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

• (δέντρο) τάξος η ραγοφόρος, ίταμος (Taxus baccata)

  ≈ συνώνυμα: σμῖλαξ, μῖλαξ, σμῖλος, μῖλος

Πηγές

• τάξος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• τάξος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.