ἄρουρα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	ἄρουρᾰ	αἱ	ἄρουραι
γενική	τῆς	ἀρούρᾱς ἀρούρης	τῶν	ἀρουρῶν
δοτική	τῇ	ἀρούρᾳ ἀρούρῃ	ταῖς	ἀρούραις
αιτιατική	τὴν	ἄρουρᾰν ἄρουρην	τὰς	ἀρούρᾱς
κλητική ὦ!		ἄρουρᾰ		ἄρουραι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ἀρούρᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		ἀρούραιν
1η κλίση, Κατηγορία 'βοήθεια' όπως «βοήθεια» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ἄρουρα < ἀρόω < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂erh₃- (οργώνω)

Ουσιαστικό

ἄρουρα θηλυκό

1. η καλλιεργήσιμη γη
2. (γενικότερα) η γη, το χώμα, το έδαφος

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, 20 (υ. Τὰ πρὸ τῆς μνηστηροφονίας.), στίχ. 379 (376-379)

   «Τηλέμαχ᾽, οὔ τις σεῖο κακοξεινώτερος ἄλλος· | οἷον μέν τινα τοῦτον ἔχεις ἐπίμαστον ἀλήτην, | σίτου καὶ οἴνου κεχρημένον, οὐδέ τι ἔργων | ἔμπαιον οὐδὲ βίης, ἀλλ᾽ αὔτως ἄχθος ἀρούρης.

   «Τηλέμαχε, άλλος δεν είναι πιο κακόξενος από την αφεντιά σου! | Που περιμάζεψες εδώ ένα ρεμάλι βρώμικο, | έναν αχόρταγο, που ξέρει μόνο να τρώει και να πίνει, άχρηστο για δουλειά, | στη δύναμη ψοφίμι, βάρος της γης·

   Μετάφραση σε ελεύθερο στίχο (2006): Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, @greek‑language.gr

Συγγενικά

• ἀρουραῖος
• ἀρουρείτης
• ἀρούριον
• ἀρουροπόνος

Εκφράσεις

• ἄχθος ἀρούρης

Πηγές

• ἄρουρα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἄρουρα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.