ἠθικός

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	ἠθικός	ἡ	ἠθική	τὸ	ἠθικόν
γενική	τοῦ	ἠθικοῦ	τῆς	ἠθικῆς	τοῦ	ἠθικοῦ
δοτική	τῷ	ἠθικῷ	τῇ	ἠθικῇ	τῷ	ἠθικῷ
αιτιατική	τὸν	ἠθικόν	τὴν	ἠθικήν	τὸ	ἠθικόν
κλητική ὦ!		ἠθικέ		ἠθική		ἠθικόν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	ἠθικοί	αἱ	ἠθικαί	τὰ	ἠθικᾰ́
γενική	τῶν	ἠθικῶν	τῶν	ἠθικῶν	τῶν	ἠθικῶν
δοτική	τοῖς	ἠθικοῖς	ταῖς	ἠθικαῖς	τοῖς	ἠθικοῖς
αιτιατική	τοὺς	ἠθικούς	τὰς	ἠθικᾱ́ς	τὰ	ἠθικᾰ́
κλητική ὦ!		ἠθικοί		ἠθικαί		ἠθικᾰ́
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἠθικώ	τὼ	ἠθικᾱ́	τὼ	ἠθικώ
γεν-δοτ	τοῖν	ἠθικοῖν	τοῖν	ἠθικαῖν	τοῖν	ἠθικοῖν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'καλός' όπως «καλός» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἠθικός < ἦθος + -ικός

Επίθετο

ἠθικός, -η, -ον

1. αυτός που αναφέρεται στα ήθη, ο ηθικός
2. αυτός που εκφράζει ηθικό χαρακτήρα, αυτός που επιδεικνύει ήθος

Πηγές

• ἠθικός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἠθικός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.