βήξ

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	βήξ	οἱ/αἱ	βῆχες
γενική	τοῦ/τῆς	βηχός	τῶν	βηχῶν
δοτική	τῷ/τῇ	βηχί	τοῖς/ταῖς	βηξί
αιτιατική	τὸν/τὴν	βῆχα	τοὺς/τὰς	βῆχας
κλητική ὦ!		βήξ		βῆχες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		βῆχε
γεν-δοτ	τοῖν		βηχοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'ὄνυξ' όπως «ὄνυξ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

βήξ < βήσσω

Ουσιαστικό

βήξ αρσενικό ή θηλυκό

• ο βήχας, το βήξιμο

Παράγωγα

• ξηρόβηξ
• βήξω
• βηχικός
• βήχιον
• βηχίον
• βηχώδης

Πηγές

• βήξ - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• βήξ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.