ἐνταῦθα

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

ἐνταῦθα < παρεκτεταμένος αττικός τύπος του ἔνθα (παραβάλετε ταῦτα < τά), προήλθε από ιωνικό τύπο ἐνθαῦτα, με μετάθεση τών δασέων ως σύνθετο εκ συναρπαγής από την φράση «ἔνθα αὐτά». Το επίθημα -θα είναι κατ' αναλογίαν προς το ἔνθα.

Προφορά

ΔΦΑ : /en.tâu̯.tʰa/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ἐν‐ταῦ‐θα

Επίρρημα

ἐνταῦθα (τοπικό επίρρημα) (αττικός)

1. εδώ, στο ίδιο μέρος
2. (με ρήμα κινήσεως) προς τα εδώ
3. (με γενική τόπου) σ' αυτό το μέρος
4. σ' αυτό το σημείο, σ' αυτό τον βαθμό
5. τότε, εκείνο τον καιρό
6. πάνω σε αυτό, μετά απ' αυτό
7. σ' αυτή την περίσταση
8. στον υλικό κόσμο (αντιθέτως προς τον ιδεώδη)

Απόγονοι

ἐνταῦθα (αρχαία ελληνικά)

⇘ μεσαιωνικά ελληνικά: ἐνταῦθα

⇘ νέα ελληνικά: ἐνταῦθα, ενταύθα

Πηγές

• ἐνταῦθα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἐνταῦθα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.