ὠμοδακής

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ὠμοδακής	τὸ	ὠμοδακές
γενική	τοῦ/τῆς	ὠμοδακοῦς	τοῦ	ὠμοδακοῦς
δοτική	τῷ/τῇ	ὠμοδακεῖ	τῷ	ὠμοδακεῖ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ὠμοδακῆ	τὸ	ὠμοδακές
κλητική ὦ!		ὠμοδακές		ὠμοδακές
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ὠμοδακεῖς	τὰ	ὠμοδακῆ
γενική	τῶν	ὠμοδακῶν	τῶν	ὠμοδακῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	ὠμοδακέσῐ(ν)	τοῖς	ὠμοδακέσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ὠμοδακεῖς	τὰ	ὠμοδακῆ
κλητική ὦ!		ὠμοδακεῖς		ὠμοδακῆ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ὠμοδακεῖ	τὼ	ὠμοδακεῖ
γεν-δοτ	τοῖν	ὠμοδακοῖν	τοῖν	ὠμοδακοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'συνεχής' όπως «συνεχής» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ὠμοδακής < ὠμός και δάκνω

Επίθετο

ὠμοδακής,ής,ές

1. ο εξαγριωμένος

   ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, στίχ. 692 (692-693)

   ὠμοδακής σ᾽ ἄγαν ἵμερος ἐξοτρύ- | νει πικρόκαρπον ἀνδροκτασίαν τελεῖν

   Πολύ ωμοβόρα επιθυμιά σε σπρώχνει, φονικό | να κάμεις, που πικρό θενά ᾽χει το καρπό,

   Μετάφραση (1911): Ιωάννης Ν. Γρυπάρης, Αθήνα:Φέξης @greek‑language.gr

2. εκείνος που δαγκώνει άγρια

Πηγές

• ὠμοδακής - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ὠμοδακής - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.