Τρίτων

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός
	Τρῑτων-
ονομαστική	ὁ	Τρίτων
γενική	τοῦ	Τρίτωνος
δοτική	τῷ	Τρίτωνῐ
αιτιατική	τὸν	Τρίτωνᾰ
κλητική ὦ!		Τρίτων
3η κλίση, Κατηγορία 'κώδων' όπως «κώδων» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

Τρῑ́των < (κληρονομημένο) πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *Tr(e)itōn. Δείτε το λήμμα Ἀμφιτρίτη για περισσότερα.

Προφορά

ΔΦΑ : /tɾǐː.tɔːn/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : Τρί‐των

Κύριο όνομα

Τρῑ́των, -ωνος αρσενικό, μόνο στον ενικό

• (ελληνική μυθολογία, θεωνύμιο) ο Τρίτωνας· γιος του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης

  → χρειάζεται παράδειγμα

Απόγονοι

Τρῑ́των (αρχαία ελληνικά)

• ↴ νέα ελληνικά: Τρίτων, Τρίτωνας
• ↴ λατινικά: Trītōn
• ↴ ρωσικά: Трито́н (Tritón)

Πηγές

• Τρίτων - ΜΟΡΦΩ (στα αγγλικά) Μορφολογικό ευρετήριο για την αρχαία ελληνική γλώσσα του Πανεπιστημίου του Σικάγου.
• Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français (Το Μεγάλο Μπαγί: Λεξικό [αρχαίας] ελληνικής-γαλλικής), Παρίσι: Hachette.
• Τρίτων - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• Τρίτων - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Πάπυρος–Λαρούς–Μπριτάννικα: Λεξικό της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας - μεσαιωνικής - νέας, ερμηνευτικό - ετυμολογικό. Αθήνα: Πάπυρος, 1981‑1994, έκδοση: 2013.