διερμήνευσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	διερμήνευσῐς	αἱ	διερμηνεύσεις
γενική	τῆς	διερμηνεύσεως	τῶν	διερμηνεύσεων
δοτική	τῇ	διερμηνεύσει	ταῖς	διερμηνεύσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	διερμήνευσῐν	τὰς	διερμηνεύσεις
κλητική ὦ!		διερμήνευσῐ		διερμηνεύσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		διερμηνεύσει
γεν-δοτ	τοῖν		διερμηνευσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

διερμήνευσις < διά (δι-) + αρχαία ελληνική ἑρμηνεύω < ἑρμηνεύς

Ουσιαστικό

διερμήνευσις, -εως θηλυκό

• η διερμήνευση, ερμηνεία, εξήγηση

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Πλάτων, Τίμαιος, 19c

  τοῖς λόγοις διερμηνεύσεις πρὸς ἑκάστας τῶν πόλεων

• η διαπραγμάτευση

Παράγωγα

• διερμηνευτής

Δείτε επίσης

• διερμηνεύω

Πηγές

• διερμήνευσις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.