κακοπέρασις

Νέα ελληνικά (el)

Ετυμολογία

κακοπέρασις < κακοπέρα(ση) (δημοτική) + κατάληξη καθαρεύουσας -σις

Ουσιαστικό

κακοπέρασις θηλυκό

• (καθαρεύουσα) η κακοπέραση καθώς μεταφέρθηκε σε εξαρχαϊσμένη γλώσσα, όπως σε δίγλωσσα λεξικά του 19ου αιώνα

  ※  1874 σελ.194 - Σκαρλάτος Βυζάντιος (1874, τρίτη έκδοση) Λεξικόν της καθ' ημάς ελληνικής διαλέκτου μεθηρμηνευμένης εις το αρχαίον ελληνικόν και το γαλλικόν (1η έκδοση:1833)

  Κακοπέρασις. Κακουχία, κακοπάθεια, ταλαιπωρία. fatigue, θ.^{θηλυκόν} mauvais traitement.