ἀκμάζω

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

ἀκμάζω < ἀκμ(ή) + -άζω.

Προφορά

ΔΦΑ : /a.kmá.zdɔː/ (5^ος π.Χ. αιώνας Αττική)

τυπογραφικός συλλαβισμός : ἀ‐κμά‐ζω

Ρήμα

ἀκμάζω (αμετάβατο)

1. είμαι σε άνθιση, ακμάζω

   → χρειάζεται παράθεμα

2. είμαι ώριμος

   → χρειάζεται παράθεμα

3. (ιατρική) βρίσκομαι στο αποκορύφωμα (για νόσο, πυρετό κτλ.)

   → χρειάζεται παράθεμα

Συγγενικά

• ἀκμή
• ἀκόντιον
• ἄκρον
• ἀκόνη

Κλίση

    Ενεστώτας: ἀκμάζω

ενεργητικός ενεστώτας   οριστική υποτακτική ευκτική προστακτική ἐγὼ ἀκμάζω ἀκμάζω ἀκμάζοιμι — σὺ ἀκμάζεις ἀκμάζῃς ἀκμάζοις ἄκμαζε οὖτος ἀκμάζει ἀκμάζῃ ἀκμάζοι ἀκμαζέτω ἡμεῖς ἀκμάζομεν ἀκμάζωμεν ἀκμάζοιμεν — ὑμεῖς ἀκμάζετε ἀκμάζητε ἀκμάζοιτε ἀκμάζετε οὗτοι ἀκμάζουσῐ(ν) ἀκμάζωσῐ(ν) ἀκμάζοιεν ἀκμαζόντων ἀκμαζέτωσαν 2o δυϊκός ἀκμάζετον ἀκμάζητον ἀκμάζοιτον ἀκμάζετον 3o δυϊκός ἀκμάζετον ἀκμάζητον ἀκμαζοίτην ἀκμαζέτων ονοματικοί τύποι απαρέμφατο μετοχή: αρσενικό - θηλυκό - ουδέτερο ἀκμάζειν ἀκμάζων ἀκμάζουσα ἀκμάζον

• Και μεταγενέστερος τύπος ἀκκιοῦμαι.

Πηγές

• ἀκμάζω - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἀκμάζω - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.