ἐρικύμων

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	ἐρικύμων	τὸ	ἐρικῦμον
γενική	τοῦ/τῆς	ἐρικύμονος	τοῦ	ἐρικύμονος
δοτική	τῷ/τῇ	ἐρικύμονῐ	τῷ	ἐρικύμονῐ
αιτιατική	τὸν/τὴν	ἐρικύμονᾰ	τὸ	ἐρικῦμον
κλητική ὦ!		ἐρικῦμον		ἐρικῦμον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	ἐρικύμονες	τὰ	ἐρικύμονᾰ
γενική	τῶν	ἐρικυμόνων	τῶν	ἐρικυμόνων
δοτική	τοῖς/ταῖς	ἐρικύμοσῐ(ν)	τοῖς	ἐρικύμοσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	ἐρικύμονᾰς	τὰ	ἐρικύμονᾰ
κλητική ὦ!		ἐρικύμονες		ἐρικύμονᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	ἐρικύμονε	τὼ	ἐρικύμονε
γεν-δοτ	τοῖν	ἐρικυμόνοιν	τοῖν	ἐρικυμόνοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'σώφρων' όπως «σώφρων» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

ἐρικύμων < ἐρι- + -κύμων (κύω)

Επίθετο

ἐρικύμων, -ων, -ον [ῡ]

• (επιτατικό επίθετο, σπάνιο) που κυοφορεί πολλά έμβρυα

  ※  6ος/5ος πκε αιώνας ⌘ Αἰσχύλος, Ἀγαμέμνων, στίχ. 119 (119-120)

  βοσκόμενοι λαγίναν, ἐρικύμονα φέρματα, γένναν, | βλαβέντα λοισθίων δρόμων.

Πηγές

• ἐρικύμων - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ἐρικύμων - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.